{text3}

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน

มวยสากลเข้าสู่สถานศึกษาครั้งแรกในมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด เมืองเคมบริดจ์ มลรัฐแมสซาชูเสตต์ เริ่มศึกษากันอย่างจริงจังในระหว่างปี ค.ศ. 1886-1919 และได้รับการสนับสนุนจากระชาชนอย่างเต็มที่ถึงกับได้ตั้งสถาบันสำหรับฝึกหัดมวยขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีผู้สนใจเข้ารับการอบรมเป็นจำนวนมากในปี ค.ศ.1920 ได้บรรจุวิชามวยสากลเข้าในหลักสูตรของมหาวิทยาลัย และโรงเรียนต่างๆทำให้กิจกรรมมวยสากลได้แพร่หลายออกไปอย่างกว้างขวาง ปัจจุบันมวยสากล ซึ่งได้กำหนดไว้ในวิชาพลศึกษาในโรงเรียนต่างๆทั่วทุกมุมโลก ได้ขยายตัวมากขึ้น เพื่อให้นักเรียนทุกคนได้ฝึกเป็นศิลปแห่งการต่อสู้ป้องกันตัว และเป็นกิจกรรมในด้านการออกกำลังกายด้วย

ประโยชน์ การฝึกมวยสากลอาจจะได้ประโยชน์ดังนี้

1. ทำให้มีร่างกายแข็งแรง สุขภาพสมบูรณ์
2. มีความทรหดอดทน เหมาะสมกับเป็นชาย
3. ปลูกฝังความเป็นผู้มีน้ำใจนักกีฬา
4. รู้จักใช้สิ่งที่เรียนมาป้องกันตัวไก้ เมื่อยามคับขัน
5. ทำให้รู้จักทักษะในการใช้หมัดต่างๆอย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพ
6. สามารถเข้าใจการตัดสินการให้คะแนน
7. ทำให้มีความมั่นใจในตัวเอง เกิดความกล้าหาญ
8. มีความสังเกต พินิจพิเคราะห์ รู้จักเหตุผล

ทักษะเบื้องต้นมีดังนี้

การยืนท่าคุม
การยืนในท่าคุมมวยสากลผิดจากมวยไทย การยืนของมวยสากลนั้น น้ำหนักตัวจะต้องตกบนเท้าทั้งสองเท่าๆกัน ปลายเท้าชี้ไปทางเดียวกัน ไม่กว้างหรือแคบเกินไป ลำตัวงอเล็กน้อย หมัดทั้งสองกำหลวมๆ ยกขึ้นเกือบระดับเดียวกัน หมัดซ้ายอยู่ระดับปลายคางยื่นไปข้างหน้าเล็กน้อย หมัดขวาอยู่ระดับข้างแก้มตลอดเวลา ศอกทั้งสองข้างอยู่ห่างลำตัวประมาณข้างละ 6 นิ้ว บิดลำตัวเล็กน้อยให้ไหล่ซ้ายกึ่งไปข้างหน้า หน้าก้ม เก็บคาง สายตามองดูประมาณหน้าอกคู่ต่อสู้ การกำหมัดขณะการ์ด กำหลวม เมื่อปล่อยหมัดออกไปจะต้องกำแน่นและคว่ำ ให้สันหมัดถูกเป้า การรุกและการถอย การรุกของมวยสากลมีอยู่อย่างเดียวคือ รุกเท้าตาม การสืบนำไปข่างหน้าแล้วลากเท้าหลังตามไป ห้ามลากเท้าหลังเข้าไปชิดเท้าหน้าเด็ดขาด สำหรับการถอยนี้มีอยู่สองอย่างคือ ถอยเท้าตามและถอยเท้าสลับ (ฉากถอย) การถอยเท้าตามก็เหมือนการรุก คือ ใช้เท้าหลังถอยเสียก่อนจึงลากเท้าหน้าถอยตาม แต่การถอยเท้าสลับ หรือฉากนั้น จะเป็นการถอยที่ใช้เท้าหลังก้าวไปก่อนแล้วจึงลากเท้าหน้ากลับไปอยู่ข้างหลัง พร้อมทั้งเปลี่ยนท่าคุมทันที เมื่อตั้งตัวได้จึงกลับท่าคุมที่ถนัด

การใช้หมัด

	หมัดแรกก็คือหมัดตรงซ้าย หรือแย็ปซ้าย หมัดนี้เป็นหมัดที่นักมวยสากลทุกคนจะต้องฝึกฝนให้เกิดความชำนาญและมีประสิทธิภาพ นักมวยฝีมือดีๆที่มีชื่อเสียงของโลก มักจะเป็นผู้ที่มีหมัดแย้ปดี
	ลักษณะการใช้หมัดตรง
		1. พุ่งหมัดไปข้างหน้าให้ตรงที่สุดไปยังเป้าที่ต้องการ 2. คว่ำหมัดเล็กน้อยให้สันหมัดโดนเป้า 3. โน้มตัวไปข้างหน้าพร้อมทั้งแรงส่งที่เกิดจาก ไหล่ สะโพก และขา พร้อมทั้งสืบเท้าหน้าไปเล็กน้อย 4. มือขวาแนบแก้มอยู่ตลอดเวลา ศอกขวาแนบลำตัว 5. อย่าให้ถลำเมื่อชกถูกหรือผิดก็ตาม ต้องรีบชักหมัดกลับสู่ท่าเดิม
	โอกาสที่จะใช้
		1. ใช้เป็นหมัดนำ, หรือชิงชก, หรือชกรบกวน 2. ใช้สกัดการบุกรุกของคู่ต่อสู้ 3. ใช้เป็นหมัดชกที่อยู่ระยะไกล
	การป้องกัน
		1. ถอยสุดระยะ 2. ฉากหลบ ซ้าย-ขวา 3. ก้มหลบต่ำ หรือเอนตัวหลบซ้าย-ขวา 4. ใช้หมัดซ้ายปัด หรือปิดการปะทะ
	หมัดทีสองคือหมัดตรงขวา หมัดนี้เป็นหมัดที่อันตรายและหนักหน่วงที่สุด นักมวยมักจะถูกน้อคเอาท์ด้วยหมัดตรงขวา เพราะเป็นหมัดที่ผู้ชกไม่ค่อยใช่บ่อยเมื่อใช้ก็มักจะให้ได้ผลทีเดียว
	ลักษณะการใช้หมัดตรงขวา
		1. คว่ำหมัดพุ่งตรงออกไปอย่างเร็วด้วยแรงส่งของการบิดตัวและการทิ้งไหล่ นอกจากนั้นยังจะมีแรงส่งจากหลัง, สะโพก อีกด้วย 2. ขณะที่ชกหมัดขวาตรงไป หมัดซ้ายจะต้องยกอยู่ระดับเดิมจะตกไม่ได้ 3. จะถูกหรือผิดก็ตาม เมื่อชกไปสุดหมัดแล้วจะต้องชักหมัดกลับสู่ท่าเดิมทันที
	โอกาสที่จะใช้
		1. เมื่อคู่ต่อสู้ถลำ 2. เมื่อเราใช้หมัดซ้ายนำไปก่อน 3. เมื่อชกคู่ต่อสู้โดนจนรู้สึกมึนและเสียการคุม
	การป้องกัน
		สามารถใช้ป้องกันของหมัดแย้ปซ้ายได้ อาจจะเพิ่มการยกการ์ดให้สูงอีกอย่างหนึ่งด้วยก็ได้
	หมัดอัปเปอคัต บางทีเราอาจจะได้ยินคำว่าหมัดเสยขึ้น ซึ่งมีความหมายเดียวกับหมัดอัปเปอคัต หมัดนี้เป็นหมัดที่สามารถน้อคเอาท์คู่ต่อสู้ได้ดีอีกหมัดหนึ่ง เพราะบริเวณเป้าหมายที่ชกมักจะเป็นชายคางหรือลำตัว
	ลักษณะการใช้หมัดอัปเปอคัต
		1. จากท่าคุมย่อลำตัวลงเล็กน้อย 2. หงายหมัดที่จะใช้ชก กระตุ้นขึ้นพร้อมทั้งยืดลำตัว 3. ขณะชกอาจสืบเท้าเข้าประชิดคู่ต่อสู้ได้ด้วยก็จะช่วยให้ถูกเป้าหมายยิ่งขึ้น 4. บิดลำตัวเล็กน้อย
	โอกาสทีจะใช้
		1. เมื่อเข้าระยะประชิดและมีการชกวงใน 2. เมื่อคู่ต่อสู้ก้มศีรษะบุกเข้ามา
	การป้องกัน
		1. ถอยสุดระยะ 2. ใช้มือข้างหนึ่งข้างใดกดไว้ 3. ฉากออกข้างๆ
	หมัดฮุค หมัดฮุคเป็นหมัดที่อันตรายยิ่ง นักมวยที่มีหมัดฮุคดีๆ มักจะน้อคเอาท์คู่ต่อสู้ได้บ่อยๆ เพราะเป้าหมายของหมัดฮุคมักจะอยู่ในบริเวณขากรรไกร หรือปลายคาง
	ลักษณะการใช้หมัดฮุค
		1. บิดแขนให้ขนานกับพื้น 2. ข้อศอกฉาก 3. กระตุกหัวไหล่ บิดลำตัวซ้ายเพิ่มน้ำหนัก 4. เมื่อชกไปแล้วหมัดต้องไม่เลยหน้าของตนเอง ถ้าฮุคซ้ายอาจก้าวเท้าขวาไปข้างขวาเล็กน้อยเพื่อเพิ่มน้ำหนักหมัด
	โอกาสที่จะใช้
		1. เมื่อมีการชกระยะกลาง 2. คู่ต่อสู้หมัดตก หรือคู่ต่อสู้บุกทะลวงเข้ามา 3. เมื่อคู่ต่อสู้พะวงการปิดเมื่อถูกชกท้อง
	การป้องกัน
		1. ถอยสุดระยะ 2. ก้มหลบตา 3. ยกหมัดขึ้นปิดสูง 4. ผงะ
	การชกหมัดชุด หมายถึงการชกหลายๆหมัดติดต่อกัน เมื่อผู้เรียนได้ฝึกฝน ทักษะการชกของแต่ละหมัดดีแล้ว ก็ให้ชกหมัดชุดต่อไป หมัดชุดนี้อาจชกได้ดังนี้
		1. ตรงซ้าย-ขวาแล้วฮุคซ้าย 2. ตรงซ้าย-ขวา ฮุคซ้ายแล้วขวาตรง 3. ตรงซ้าย-ขวา อัปเปอคัตซ้ายแล้วฮุคขวา 4. ตรงซ้าย-ขวา อัปเปอคัตซ็ายแล้วฮุคขวา 5. ตรงซ้าย-ฮุคซ้าย-ตรงซ้าย ตรงขวา 6. ฮุคซ้าย อัปเปอคัตขวา ฮุคขวา แล้วอัปเปอคัตซ้าย 7. ตรง-ซ้าย-ขวา แล้วอัปเปอคัตซ้ายลำตัว 8. ตรงซ้าย-ตรงขวา อัปเปอคัตซ้าย อัปเปอคัตขวา แล้วฮุคซ้าย
	การชกกับคนที่สูงกว่าหรือต่ำกว่า
		ชกกับคนสูงกว่า 1. ต้องพยายามเข้าประชิดตลอดเวลา 2. ต่อยบริเวณลำตัวเป็นส่วนใหญ่ 3. พยายามใช้หมัดอัปเปอคัต และฮุค 4. หน้าก้มอยู่เสมอ ชกกับคนต่ำกว่า  1. พยายามถอยออกห่างเล่นวงนอก 2. ต่อยด้วยหมัด หนึ่งสอง เสมอ 3. หมัดตรง และอัปเปอคัตจะใช้ได้ผลดี 4. เท้าต้องเคลื่อนที่อยู่เสมอ

อุปกรณ์การฝึกและประจำตัว
สำหรับอุปกรณ์ประจำตัว ผู้ที่สนใจหาซื้ออุปกรณ์ได้ที่ร้านกีฬาชั้นนำทั่วไป ส่วนในอุปกรณ์สนามนั้นเราไม่จำเป็นต้องซื้อ สามารถหาที่ฝึกได้ตามศูนย์กีฬาทั่วไป

อุปกรณ์สนาม	อุปกรณ์ประจำตัว
กระสอบอย่างหนัก-เบา	รองเท้าหุ้มข้อ
ลูกบอลบริหาร	เชือกกระโดด
พันชิงบอล	ผ้าพันมือ
นวมซ้อม	นวมชกกระสอบ
นาฬิกาจับเวลา	ผ้าสำหรับปูพื้นบริหารกาย
กระจกเงาบานใหญ่	เครื่องป้องกันศีรษะ
บาร์เบล, ดัมเบล	ฟันยาง
อุปกรณ์ติดผนังสำหรับบริหารกาย	กระจับ
นวมแข่งขัน